Keeping it NeAR
Visuospatieel neglect (VSN) is een veelvoorkomende cognitieve stoornis na een beroerte. Mensen met VSN hebben geen of minder aandacht voor één kant van de omgeving (ruimte). Dit kan niet worden toegeschreven aan problemen met het gezichtsvermogen of geheugen. In het dagelijks leven kan VSN zich uiten in het laten liggen van eten aan één kant van het bord, botsen tegen voorwerpen of het niet kunnen vinden van de weg.
Patiënten met VSN hebben vaak een minder en trager herstel en blijven meer afhankelijk in de uitvoer van dagelijkse activiteiten in vergelijking met patiënten zonder VSN. Deze gevolgen zijn in meerdere studies onderzocht echter ontbreekt er een systematisch overzicht dat een volledig beeld geeft voor verder onderzoek, vooral met betrekking tot de oudere populatie. Daarnaast richtten veel van deze studies zich op de negatieve invloed van VSN op het lichamelijk functioneren of de mate van zelfstandigheid. Er is minder bekend over de onderliggende beperkingen die bijdragen aan deze afhankelijkheid.
Juist het inzicht in deze ervaren beperkingen is essentieel om het revalidatieproces verder te verbeteren.
Het beoordelen van VSN in de geriatrische revalidatie
In Nederland gaan patiënten voor revalidatie vanuit het ziekenhuis met name afhankelijk van hun leeftijd, naar een medisch specialistisch revalidatiecentrum of naar de geriatrische revalidatie. In het algemeen ligt de prevalentie van VSN sterk uiteen, van 20 tot 82%. Dit hangt samen met verschillen in de onderzochte patiëntengroepen zoals het moment na de beroerte, het aantal en type testen dat wordt gebruikt en het hersengebied waar de beroerte heeft plaatsgevonden. De prevalentie van VSN binnen de specifieke geriatrische revalidatie (met als doel terugkeer naar huis) is echter onduidelijk. Oudere mensen zijn vaak kwetsbaarder, hebben meer co-morbiditeit en ervaren veranderingen in hun sociale netwerk. Bovendien lijkt de ernst van VSN toe te nemen met de leeftijd.
Daarom is het belangrijk om meer inzicht te krijgen in de prevalentie en impact van VSN in deze populatie. Om dit inzicht te kunnen verkrijgen, is een gestructureerde beoordeling van VSN binnen de geriatrische revalidatie cruciaal.
VSN en participatie VSN leidt vaak tot wisselende beperkingen, tegenstrijdige belevingen en wordt in veel gevallen chronisch. Bij de helft van de mensen met VSN zijn de klachten na een jaar nog steeds aanwezig. Hoewel VSN een negatieve invloed heeft op dagelijkse activiteiten en sociale rollen, is er beperkt inzicht in de ervaringen van oudere patiënten zelf. Er is weinig bekend over de onderliggende ervaren beperkingen bij sociale rollen en participatie na
revalidatie en of deze problemen verschillen tussen patiënten met en zonder VSN.
Meer inzicht hierin kan bijdragen aan een meer persoonlijke revalidatie en een soepelere overgang naar de thuissituatie.
Doel van het proefschrift en bevindingen
Het doel van dit proefschrift was om meer inzicht te krijgen in de prevalentie en het beoordelen van VSN na een beroerte in de geriatrische revalidatie, evenals in de populatie van mensen met VSN tijdens en na geriatrische revalidatie. Om dit doel systematisch te onderzoeken, zijn de in dit proefschrift beschreven studies verdeeld in drie delen.
Lees hier het hele proefschrift van Dr. Martine Kant.
